Er zijn mensen die hun hele leven op zoek zijn naar antwoorden.
En er zijn mensen die op een bepaald moment beseffen dat antwoorden niet het belangrijkste zijn. Wat echt telt, zijn de vragen die hen veranderen.
Ik herken mezelf eerder in die tweede groep.
Als ik terugkijk, zie ik dat de belangrijkste momenten in mijn leven niet de momenten waren waarop alles duidelijk was. Het waren de momenten waarop iets uit elkaar viel. De momenten waarop zekerheden verdwenen, richtingen veranderden en wie ik dacht te zijn niet langer voldoende was.
Precies daar begon de echte reis.
Ik ontdekte dat je soms een verhaal over jezelf moet verliezen om een waarachtiger verhaal te vinden.
Ik ben nooit echt aangetrokken geweest tot de oppervlakte van dingen. Wat mij altijd heeft gefascineerd, zijn de wortels. Wat zich achter de schijn verbergt. Wat de stilte probeert te bewaren. Wat er in een mens gebeurt voordat die de moed vindt om te zeggen: “Ik ben klaar om verder te gaan.”
Misschien is dat waarom mensen mij altijd hebben geboeid.
Misschien is dat waarom ik zo aandachtig luister.
Misschien is dat waarom ik, op verschillende manieren, processen van verandering ben gaan begeleiden. Soms met woorden. Soms door aanwezigheid. Soms door muziek.
Voor mij gaat creativiteit niet over het maken van iets moois.
Het gaat over het omzetten van ervaring in betekenis.
Over het nemen van stukjes duisternis, vragen, kwetsbaarheid, herinneringen en dromen en die vorm te geven tot iets dat ook voor iemand anders een lichtpunt kan worden.
Ik geloof dat ieder mens een verhaal draagt dat het waard is om gehoord te worden.
Ik geloof dat elke wond een les in zich draagt.
Ik geloof dat elk einde al het zaad van een nieuw begin bevat.
Misschien daarom resoneert het idee van wedergeboorte zo sterk met mij. Niet als een dramatische gebeurtenis, maar als een voortdurend proces. Als de keuze om telkens opnieuw naar jezelf terug te keren, zelfs nadat je de weg even bent kwijtgeraakt.
AmanitaZet werd ergens vanuit die filosofie geboren.
Niet als een verklaring.
Niet als een project.
Maar als een verlengstuk van een zoektocht.
Een zoektocht naar authenticiteit.
Een zoektocht naar waarheid.
Een zoektocht naar die vorm van schoonheid die verschijnt wanneer we stoppen met onszelf te verbergen.
Als er één boodschap is die ik graag wil achterlaten, dan is het deze:
Je hoeft niet perfect te zijn om een licht voor iemand anders te kunnen zijn.
Je hoeft niet alle antwoorden te hebben om anderen te inspireren.
Je hoeft niet volledig genezen te zijn om hoop te kunnen geven.
Soms is het genoeg om gewoon verder te gaan.
Open te blijven.
Te blijven leren.
Te blijven creëren.
Te blijven liefhebben.
Te vallen en weer op te staan.
En wanneer je achterom kijkt, te ontdekken dat elke verandering je niet verder van jezelf heeft verwijderd, maar je juist dichter heeft gebracht bij wie je werkelijk bent.
Misschien is dat het echte pad.
Niet het pad naar succes.
Niet het pad naar goedkeuring van anderen.
Maar het pad naar authenticiteit.
En van daaruit begint alles.