Ik ben astrologie gaan bestuderen met de wens om haar te gebruiken als een instrument, een kompas om door het leven te navigeren. Eerst om mezelf beter te begrijpen, daarna mijn relaties, en uiteindelijk de systemen waarin wij leven.
Astrologie is een complex instrument. Sommigen noemen het pseudowetenschap. Toch kan het, voor wie zich door dit kompas laat leiden, dienen als een kaart van het leven, een hulpmiddel om patronen, systemen en richtingen beter te begrijpen.
We bevinden ons midden in een grote transformatie, op alle niveaus van ons bestaan. We zijn getuige van ingrijpende veranderingen binnen ons ecosysteem, maar ook binnen de sociale, economische en politieke sfeer. Op planetaire schaal vinden verschuivingen plaats die hun weerslag hebben op ons dagelijks leven.
Het belangrijkste is niet om deze verandering tegen te houden. Dat is onmogelijk. Wat wél belangrijk is, is begrijpen waarom zij plaatsvindt, zodat we kunnen zien op welke koers we ons bevinden en zo goed mogelijk kunnen navigeren door deze krachtige stromingen van verandering.
Je zou kunnen zeggen dat onze oude wereld al ten einde is gekomen. Ja, misschien hebben we het einde van een wereld meegemaakt zonder het te beseffen. Een tijdperk is afgesloten en wij zijn getuigen van de overgang naar een nieuw tijdperk.
Verschillende culturen spreken over zulke cycli en geven er elk hun eigen naam aan. Zonder in eindeloze details te vervallen, lijkt één ding duidelijk: we voelen het allemaal. In ons leven, in onze gedachten en diep in ons bewustzijn voltrekt zich een fundamentele verandering.
Wij die vandaag leven, zijn de getuigen van deze overgang. En als ik het vanuit een meer fatalistisch perspectief zou bekijken, zou ik zelfs kunnen zeggen dat we dit moment hebben gekozen om katalysatoren van verandering te zijn.
Niet iedereen bevindt zich echter op hetzelfde niveau van bewustzijn. Mensen leven vanuit verschillende lagen van bewustzijn en ervaren daardoor elk een andere werkelijkheid. Persoonlijk zie ik dingen die ik nog niet volledig begrijp, maar ergens voel ik intuïtief dat er iets groots gaande is. Ik heb gelezen, geluisterd en jarenlang onderzoek gedaan. Toch ben ik uiteindelijk tot één conclusie gekomen: Ik weet niets. Hoe meer informatie ik verzamel, hoe minder zekerheden er overblijven. Uiteindelijk lijkt alles terug te keren naar eenvoud. Misschien is dat ook de reden waarom ik zo lang heb gezwegen. Omdat ik me realiseerde hoe weinig invloed wij werkelijk hebben op de grote beweging zelf. We zijn getuigen van verandering, maar we sturen haar niet. Het enige waar we invloed op hebben, is hoe we erop reageren.
We staan op het kruispunt van een tijdperk. De oude wereld sterft en een nieuwe wordt geboren. Oude tradities vertelden al over een Tijdperk van Licht waar de mensheid ooit naartoe zou groeien, ook al zullen de meesten van ons dat niet meer meemaken. Misschien in een volgend leven, of nog een daarna, zal de herinnering aan deze ervaringen opnieuw in ons ontwaken en ons richting het licht leiden waar we zo naar verlangen.
Dit jaar en de jaren die volgen laten steeds duidelijker zien waarheen we op weg zijn. Beetje bij beetje wordt het pad zichtbaar, zowel ons persoonlijke pad als dat van de mensheid en de aarde zelf. Ja, er zullen grote geologische en klimatologische veranderingen komen. We voelen ze nu al aankomen. Er wordt van ons gevraagd flexibel te zijn, ons aan te passen aan nieuwe omstandigheden en nieuwe manieren te vinden om onszelf te voeden, te kleden en onderdak te geven.
Op emotioneel niveau zoeken we naar onze stam, naar de mensen met wie we werkelijk resoneren. Diep vanbinnen weten we dat we alleen samen kunnen overleven. Maar niet iedereen resoneert met iedereen. Misschien verklaart dat de onrust die we zien binnen menselijke relaties. Velen van ons voelen dat we niet langer thuishoren in de oude stam. En precies daar ontstaat een diep gevoel van eenzaamheid en vervreemding. Als het niet bij hen is, waar dan wel? Die verwarring ontstaat wanneer we loskomen van vertrouwde systemen waarin we onszelf niet langer herkennen.
We raken het vermogen kwijt om alles te definiëren en te benoemen. De oude labels werken niet meer. De verklaringen voldoen niet meer. Het voelt alsof we ons allemaal bevinden in een collectieve depressie, de depressie van zielen die proberen hun weg te vinden in een wereld die voortdurend verandert.
Sommigen zullen de moed hebben om op zoek te gaan naar een nieuwe stam, naar mensen met wie zij werkelijk resoneren. Anderen zullen blijven waar ze zijn, binnen oude structuren die steeds meer als een gevangenis beginnen aan te voelen.
De zoekers zullen zich vaak diep eenzaam en vervreemd voelen. Ze zullen verlangen naar een vorm van geloof die hen houvast kan bieden. Ik heb het niet over geloof in één specifieke god. Onze wereld heeft immers vele goden gekend. We richten ons tot hen in de hoop dat zij ons zullen redden, maar misschien nog meer omdat we verlangen dat iemand anders de keuze voor ons maakt. Hoe heerlijk zou het zijn als een godheid verscheen en mij eenvoudig vertelde wat ik moest doen? Mij uit deze onzekerheid zou bevrijden, zodat ik haar blindelings kon volgen, zonder twijfel, zonder vragen. Maar die god slaapt. Misschien slapen alle goden. Ze hebben niets gedaan aan onze situatie. En misschien konden ze ook nooit iets anders doen.
Onze collectieve depressie draagt iets transcendentaals in zich. Want alleen wanneer we deze diepe innerlijke eenzaamheid toelaten, ontmoeten we de leegte waaruit we zijn ontstaan. Niet om haar te begrijpen. Er valt niets te begrijpen. Alleen om haar te aanvaarden.
Wanneer we voorbij onze lichamen kijken, voorbij de mooie kleding waarmee we onszelf versieren, ontdekken we misschien dat er vanbinnen helemaal niets is. Misschien slechts een opgeblazen ego dat zichzelf met glimmende versierselen bedekt om zijn eigen bestaan te rechtvaardigen. En pas wanneer we door al deze persoonlijke lagen heen breken en bij de essentie aankomen, bij dat vreemde niets dat ons tegelijk lijkt te vullen, ontdekken we in onze diepste duisternis het licht. Sommigen noemen dat de ziel. Ook daarover bestaan eindeloze discussies. De spiritualiteit zelf wordt vaak verblind door hetzelfde ego dat zich telkens opnieuw in een andere vorm manifesteert. Het ego weet zich voortdurend opnieuw uit te vinden. Het overtuigt ons ervan dat we verlicht zijn, bijzonder, uitverkoren, spiritueel verheven. Maar het ego verdwijnt nooit werkelijk. Het verhuist slechts naar een nieuw niveau.
Toch geloof ik dat de grootste transformatie van onze tijd zich op spiritueel vlak afspeelt. In wezen voert ieder van ons een strijd met een bepaalde voorstelling van het goddelijke. Een strijd tussen geloof en alle andere overtuigingen die zich in ons bevinden. Ik wil dat mysterie niet definiëren. Ik kan het niet. Ik heb geen idee wat zich daar bevindt. Ik kan het slechts aanvoelen. En uiteindelijk is ook dit verhaal slechts een persoonlijk verhaal. Want zoveel mensen er bestaan, zoveel geloofssystemen, werkelijkheden, universums, waarheden en goden bestaan er ook. Misschien ligt daarin wel de oorsprong van alle conflicten. Iedereen wil zijn eigen werkelijkheid aan een ander opleggen. Zijn waarheid. Zijn god. Deze spirituele strijd vermomt zich vervolgens als iets materieels: conflicten om grondstoffen, gebieden, macht en invloed. Maar onder al deze oorlogen schuilt een diepere angst. De angst om niet genoeg te hebben. De angst om niet genoeg te zijn. De angst voor de dood van het ego. De angst voor het niets.
En dus klampen we ons vast aan alles wat houvast lijkt te bieden wanneer het universum begint te schudden. De één grijpt naar liefde. De ander naar materiële zekerheid. Weer een ander naar macht. Maar vaak beseffen we niet dat de rotsen waaraan we ons vastklampen zelf naar beneden storten. En terwijl zij vallen, vallen wij met hen mee.
Misschien hebben we dat ego zelfs nodig. Het houdt ons immers in leven. Zoals elk levend systeem worden ook wij gedreven door één fundamenteel instinct: Overleven.
Daarom proberen we de wereld om ons heen te begrijpen. Daarom zoeken we naar een anker. Voor mij was dat astrologie. De honger naar kennis. De liefde voor woorden. Het eindeloze verlangen om ergens bij te horen. Anderen zoeken hun eigen ankers, hun eigen fundamenten waarop zij iets kunnen bouwen. En misschien hebben we allemaal recht op onze illusies. Uiteindelijk zijn ook illusies soms een manier om te overleven.
Heb je gemerkt hoeveel er de laatste tijd aan het licht komt? Verklaringen, onthullingen en bewijzen duiken overal op. We horen verhalen over gruweldaden op privé-eilanden, satanische rituelen, mishandeling, seksuele misdrijven, bloedafnames en andere duistere praktijken. We ontdekken dat mensen die geacht werden te beschermen en te dienen, soms juist betrokken blijken te zijn geweest bij datgene waartegen ze ons moesten beschermen.
We horen over financiële manipulaties binnen een systeem waarin de machtigen de zwakkeren uitbuiten en waarin gewone mensen gereduceerd worden tot sociale experimenten en consumptiegoederen.
We lezen over contacten met niet-aardse entiteiten, over dossiers vol onverklaarbare gebeurtenissen die jarenlang verborgen bleven en nu plotseling naar voren worden gebracht. Ze worden ons voorgehouden als stof in de ogen, alsof ze bedoeld zijn om ons af te leiden van wat er werkelijk gebeurt.
Heb je ook gemerkt hoe het ene nieuwsbericht onmiddellijk wordt vervangen door het volgende? Een verhaal om een ander verhaal te overschaduwen. Een crisis om een vorige crisis te vergeten. Een pandemie. Een oorlog. Een schandaal. Steeds weer verschijnt er iets nieuws dat onze aandacht opeist. Alles lijkt zorgvuldig getimed. Niet noodzakelijk omdat er een groot complot achter schuilt, maar omdat voortdurende afleiding ervoor zorgt dat onze aandacht gefragmenteerd raakt.
En zolang angst regeert, heeft de mens nauwelijks ruimte om helder na te denken. Wanneer we bezig zijn met overleven, met het afbetalen van leningen, met het beschermen van onze huizen, met het omgaan met bedreigingen en onzekerheden, dan richten we ons op die onmiddellijke problemen. We proberen onze angsten te beheren. We proberen de dag door te komen. En ondertussen zien we het grotere geheel niet meer. We merken niet dat de kudde langzaam richting de afgrond wordt gedreven. We merken niet dat er overal om ons heen nieuwe grenzen worden opgetrokken. Onzichtbare hekken. Nieuwe beperkingen. Nieuwe vormen van controle. En zo wordt zelfs de vrijheid waarvan we dachten dat ze van ons was, langzaam kleiner.
Kunnen we werkelijk ontkennen dat we ons midden in een grote collectieve depressie bevinden? Een depressie van zinloosheid. Een depressie van betekenisloosheid. Een materiële depressie, gevoed door angst, spanning en voortdurende onzekerheid.
Misschien kunnen we niet zoveel veranderen. Dat begrijp ik. Het systeem dat ons gevangen houdt, is nog steeds krachtig. Maar het wankelt. Dat voelen we allemaal. We leven in een overgangsperiode waarin de oude wereld plaatsmaakt voor een nieuwe. Of we dat nu willen of niet, wij zijn onderdeel van die verandering. Misschien zijn we zelfs de katalysatoren ervan. Ieder van ons, op zijn eigen manier, binnen zijn eigen wereld, kan iets veranderen. Al is het maar iets kleins.
Ik heb geen kant-en-klare recepten. Geen eenvoudige oplossingen. Iedereen zal zelf moeten ontdekken wat behouden moet worden en wat losgelaten mag worden. Misschien begint alles met één eenvoudige stap: Open je ogen. Open je oren. Geloof niet zomaar alles wat je ziet. Geloof niet zomaar alles wat je hoort. We bevinden ons in een spirituele oorlog, een strijd waarin alle vormen van desinformatie worden ingezet en versterkt door de structuren van macht. Van nieuwsmedia tot sociale netwerken. Van publieke verhalen tot persoonlijke overtuigingen. Verstoring en verwarring zijn overal aanwezig.
Het systeem wankelt. En zoals elk systeem dat met zijn voortbestaan wordt bedreigd, grijpt het vast aan alles wat het nog overeind kan houden.
Eén advies: Geloof niet. Onderzoek.


Geef een reactie