Zo is het nu eenmaal… Ik kijk alleen maar en neem alles in me op. Ik grijp niet in, ik probeer niets te veranderen. Ik zie gewoon. Ik blijf kijken totdat de dingen zich onthullen, en wanneer ze dat doen, begin ik te begrijpen. De wereld begrijpen is voor mij een noodzaak. Begrijpen welke structuren haar dragen. Het leven zelf begrijpen.
Ik ben een eeuwige zoeker, en ik denk dat ik dat zal blijven tot mijn laatste ademtocht. Ik zoek licht in de duisternis, schoonheid in wat gebroken lijkt, wijsheid in de chaos. Ik observeer. En als er iets is wat ik aan de wereld zou willen teruggeven, dan is het dit: wat ik heb geïnterpreteerd, wat ik heb gezien, wat ik heb gevoeld.
Sommige gevoelens zijn te diep om in woorden te vatten. Sommige emoties komen als een storm die alles meesleept. Om ze te begrijpen, grijp ik naar metaforen, meestal gevonden in de natuur. Deze levende parabels vertellen mij iets over mezelf en over de mens in het algemeen. Door naar die onuitgesproken taal te luisteren, kom ik een stapje dichter bij mezelf, om uiteindelijk te ontdekken dat er misschien helemaal niets te begrijpen valt… niets te herstellen… niets te bereiken.
Er is alleen aanvaarding.
Het leven is een wonderlijke reis door een mysterieus universum. Een prachtige reis, maar soms ook ondraaglijk pijnlijk, te groot en te complex om volledig in woorden te vatten. Muziek is het verband waarmee ik mijn wonden verzorg.
Wat als ik alleen voor mezelf zou schrijven? Hoe zou dat voelen? Wat als ik alleen voor mezelf zou zingen? Wat als ik zou dansen alsof niemand keek, alsof ik alleen was op de wereld? Hoe zou het zijn om niet langer afhankelijk te zijn van applaus, bevestiging of de glinsterende afleidingen die me zo gemakkelijk verblinden?
Ik weet het niet.
Ik wil schrijven over liefde, ook al heb ik ergens diep vanbinnen een vesting van rede opgebouwd. Een muur van verklaringen, analyses, voorspellingen en de behoefte om voorbereid te zijn op elke mogelijke ramp nog vóór die zich aandient.
Te veel aardbevingen hebben de fundamenten van mijn leven doen schudden.
Ik kwam dit leven binnen zoals zovelen van ons: onschuldig, met het geloof dat het leven op mij zou wachten, dat er tijd genoeg was. Maar de tijd glipte stilletjes door mijn vingers, en op een dag werd ik wakker in een universum dat zijn eigen wetten volgde, onverschillig voor mijn onschuld.
Ik wilde geloven dat het universum iets met mij voorhad. Dat het me ergens heen leidde, mij iets wilde tonen, mij iets wilde leren. Ik liet me leiden. Ik liet me neerhalen. Ik liet me uiteendrijven als bladeren in een storm, overtuigd dat er ergens een verborgen betekenis achter alles schuilging.
Maar wat als die er niet is?
Er valt eigenlijk weinig meer aan toe te voegen. Ik ben een observator geweest, en ik heb geobserveerd. Ik heb geprobeerd verder te kijken dan de sluier, maar vaak leek er niets te zijn. De droefheid die daarop volgde was verpletterend. Toch heeft het weinig zin om alleen over verdriet te spreken.
Soms merk ik dat ik dezelfde weg bewandel als mensen die oud zijn geworden en teleurgesteld raakten in het leven. Ik voel hoe verbittering aan de deur klopt. Ik heb zoveel gezien, zoveel gevoeld, en toch lijkt het soms alsof ik nauwelijks geleefd heb. Een deel van mij staat nog steeds daar waar alles begon: jong, naïef, verdwaald, overweldigd, en voortdurend bezig zich voor te bereiden op rampen die misschien nooit zullen komen.
En soms heb ik ervaringen die buiten de tijd lijken te bestaan.
Dan ben ik hier, in dit moment, en tegelijk daar, aan het begin van mijn leven, maar ook aan het einde ervan. Verleden, heden en toekomst lossen in elkaar op en versmelten tot één enkele blik. Een oog dat kijkt. Een oog dat ziet. Een oog dat eenvoudigweg waarneemt.
En het enige wat op dit tijdloze netvlies achterblijft, is schoonheid.
Deze schoonheid waardoor wij ons bewegen. Deze zuiverheid die overblijft wanneer al het andere wegvalt. Dezelfde zuiverheid die er vanaf het allereerste begin al was.
Op zulke momenten kan ik alleen mijn handen samenbrengen en mij overgeven aan een gebed van aanvaarding en dankbaarheid. Dankbaarheid voor elk geschenk dat ik heb mogen aanschouwen. Dankbaarheid dat ik ze met een open hart heb mogen ontvangen en met mijn ziel heb mogen zien.
En dan lossen mijn leven, mijn verleden en mijn toekomst op in één enkel NU… in dit grote GEHEEL dat mij draagt, omringt en omvat.


Geef een reactie